
Ruim 2.000 kilometer wandelen van Roermond naar Santiago de Compostela in Spanje. Voor Danielle Steegh (39) was het een mooi persoonlijk doel, maar haar reis kreeg onverwachts een extra bijzondere betekenis. De Roermondse bleek namelijk zwanger.
Het is 2024 als Danielle op een terras op de Markt in Roermond zit. “Ik ging even pauze houden van mijn werk en zat daar met mijn laptop en cappuccino. De steen met de schelp daarin bleef mijn aandacht trekken”, vertelt ze.
Gympen
De steen is een van de stenen die naar de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela verwijzen. Danielle: “Die dag voelde ik: dit is het moment om te gaan.”
En dat deed ze. Niet op dure wandelschoenen, maar gewoon op gympen ging ze de uitdaging aan. Stilstaan bij de enorme afstand die ze zou gaan afleggen, heeft ze niet gedaan. “Daar moet je eigenlijk niet te veel naar kijken. Gewoon lopen, stap voor stap.”
Tekst gaat verder onder video
Andere koek
Danielle liep eerder al verschillende marathons, de Kennedymars en de Nijmeegse Vierdaagse. Toch was dit wel even andere koek. Danielle: “Fysiek moest ik er twee weken even inkomen. Hoeveel kilometer je kunt hebben met de zware rugzak op je rug. Daarna begon eigenlijk het echte gevecht, het mentale gevecht. Je wordt niet meer afgeleid door je dagelijkse dingen en steeds verder zak je weg in jezelf.”
Extra betekenis
Wat ze onderweg nog niet wist, was dat de reis voor haar nog een extra betekenis zou krijgen. “Ik zat thuis op de bank toen ik net terug was en het voelde allemaal anders. Maar ik was een paar maanden weg geweest en het was allemaal speciaal en bijzonder”, vertelt Danielle.
Als het gevoel de dagen erna terugkomt, blijkt er iets anders aan de hand te zijn. “Ik was gewoon zwanger, de hele tocht al. Terwijl dat eigenlijk niet zou kunnen. Dat was de allergrootste verrassing van de hele reis.”
Boek
Nu is er een boek van Danielle over haar reis naar Santiago de Compostela. In Wonder op gympen zijn de verhalen van de tocht gebundeld. “Dat was eigenlijk helemaal niet de intentie”, zegt ze.
“Tijdens mijn tocht hield ik een website bij met dagelijkse verhalen over wat ik had meegemaakt. Toen ik thuis en bevallen was, ben ik deze weer gaan lezen en nog meer gaan uitschrijven. Daar heb ik een boek van gemaakt. Eigenlijk voor vrienden, maar nu is het voor iedereen leuk om te lezen.”